Dostum

26 Şubat 2007 pazartesi günü memleketimiz elim bir feca’et yaşadı.

Bayramoğlu ailesini bütün fertleriyle beraber, karbon monoksit gazı zehirlenmesi sonucu kaybettik. Bütün milletimizin başı sağ olsun.

Kendisiyle yirmi beş seneyi aşan bir arkadaşlığımız vardı. Her şeyden evvel sırdaşım, dertdaşım ve dostumdu.

Dedim ya yirmi beş seneyi aşan bir dostluk. Ondan o kadar çok şey öğrendim ki; dostluğu, tevazuyu, mahfi yeti, fedakârlığı, insanlığı, kanaati, sabrı…

Gönlümüzde o kadar derin ve köklü bir yerin var ki unutulmayacakların arasındasın bilmiş ol.

Hani köşe yazılarımı okurdun da, derdin ya! ; “ağamın destanları.” Öyle bir destan oldun ki dostum! Ünün Memleketin sınırlarını aştı. O yazıları okuduğun zaman gözlerindeki mutluluğu ve gururu görmüyordum sanma. Edebiyat hocamıza söylediğin zaman ki kıvancını da es geçtiğimi sanma.

Hala bekliyor ve arıyorum. Sanıyorum ki hala hastanenin alt koridorların da karşılaşacağız. Bekliyorum; yine yanıma gelip ya yarım sigaramı, ya yarım kalan çayımı kaçıracaksın. Ama beyhude bir bekleyiş biliyorum. Elimde değil.

Biliyorum artık senden ne bir ses ne bir nefes kaldı. O son cumayı bana son hatıra bıraktın. Sana helal olsun.

Sana helal olsun yine yapacağını yaptın. Öyle bir yaptın ki çoluk çocuk hep beraber elele tuttun rahmeti rahmana kavuştun.

Daha dün seninle hastanenin bahçesini geziyorduk. Henüz goncalaşmış gülleri beraberce kokluyorduk.

Dün yine bahçedeydim. Kimsesiz ve yapayalnız. Sessiz ve çaresiz.

Yine güllerin yanındaydım. Hani o iğde ağacı vardı ya. Hani mevsimin son iğdelerini beraberce yemiştik ya! İşte o iğde ağacı. Hani güz mevsiminin sarartısını bıraktığı o kayın ağacının dökmüş olduğu yapraklarının altında yürümüştük ya! Yine ordayım. Islak ve sırılsıklam.

Ordayım; o tavşan elmasının altında. Hani son elmayı beraberce ısırmıştık ya işte orda. Tatsız ve tuzsuzum.

Bahçenin sonuna gelir dikte sonra arkamızı döner o yeşil koridora bakardık ya, hani altı yemyeşil çimen, üstü yemyeşil çam dallarının kapatmış olduğu o yeşil koridor var ya, yine ordayım. Yüreğim de burukluk, boğazım da bir yumruk.

Hani bazen derdim “ saçıma sakalıma ak düşerttin.” Seboş.

Sense derdin ki “sen benimkilere daha evvel düşerttin.” Doğru söylüyordun. Senin kiler samimi duygularındı. Benimkilerde ise riya kokuyordu.

Yine kaldırımın köşesindeyim, yine caminin bahçesindeyim. Yine sensizim, çaresizlikler içerisinde.

Yine bankanın köşesindeyim, limon almak için; orada kuru bir hayalinle karşılaştım.

Sensiz artık caddeler boş, kaldırımlar yapayalnız. Artık bahçemizde yapayalnız. Kanaryaların, bülbüllerinde sahipsiz.

Dedim ya sana helal olsun, yine yaptın yapacağını. Cümle âlemi ağlattın peşinden. Garip geldin garip yaşadın ama gidişin muhteşem oldu. Hani Allah Resulü buyuruyor ya “Bu din garip geldi garip gidecek, ne mutlu gariplere.” Biliyor musun sana imreniyorum.

Bu Hadisi şerifin sırrına mazhar oldun. Garip olduğuna ben şahidim.

Hani Yunus Emre diyor ya “Bir garip ölmüş diyeler, üç günden sonra bulalar, soğuk su ile yuyalar, böyle garip ben cileyim.” Yunus Emrede seni böyle övmüş. Umarım orda beni yalnız bırakmazsın. Umarım yine birlikte oluruz. Bu arada Sayın Başhekimimiz de ismini konferans salonuna verdi. İsmin payidar kalacak. Hani temizliğini yapmış olduğun o konferans salonu var ya. Şimdi ismi Sabahattin BAYRAMOĞLU konferans salonu oldu. Kendisini kutluyor, minnet ve şükranlarımı sunuyorum.

Hayalin titrerken hala yüreğimde, seni ebediyete havale ediyorum, sen ancak ebediyete sığarsın. Hatırana bir şey yapamadım, yapamam da sen en güzel hatıralara yakışırsın.

“Gökten ecdat inerek öpse o pak alnın değer .”

Biliyorum ki artık Rahmeti Rahmanın rahmetiyle kucaklaştın. Makamın cennet, cemalullah ile şereflenesin.